|
عطر بهار نارنج |
|
|
به الف. ش و مهربانی و لبخندش... من از نگاه تو امشب آنچنان مستم که در به روی صوفیان جهان بستم شراب چشم تو از بیکرانه رسید زبندهای سخت ملامتگران رستم از این هجوم حسد بیم به دل نبرم که میهمان محفل افلاکیان هستم همین برای حسرت عاشقانت بس که می رسد به خیال ابرویت دستم زلال چشم تو را ز غمزه بر گیرم که هر شب از تمنای یاد تو مستم مرا نصیب نگاهت همین غزل است "به خاک پای عزیزت که عهد نشکستم" *********** . از برگ لحظه ها چون ژاله می چکم آخر نیامدی ، ای ابر کوچکم! .
+ نوشته شده در چهارشنبه ۳٠ آبان ،۱۳۸٦ توسط آرش بهانه های شما ()
غمی گرفت مرا که کس نخواهد دید که هر که بر در این خانه شد خندید ************** نبودنم را به تنگ چشمی این روزگار زهر آلود به رنگهای بی نفس این خزان درد آلود . نبودنم را به هر چه باران کاشت به دستهای کوچکی که شبنم داشت . نبودنم را به هر چه خوب ، هر چه بد به این کبوتری که خودش را به شیشه زد . نبودنم را به هر چه می خواهید نبودنم را به من ببخشائید! ************** دگر زین غصه هم شادم که یا این قصه خاموش است و یا من با غم همزادم .
+ نوشته شده در پنجشنبه ۱٠ آبان ،۱۳۸٦ توسط آرش بهانه های شما ()
کویر تکرار نمی شود، ما زود عادت می کنیم! فراموش کردم پنجره را ببندم خاطره ات را باد برد! ************** چه کسی گفته مردها نمی گریند؟ چشمهای من همیشه نمناکند از سر شوق نیست قصه ی اشک مردها عاشقانه می گریند چه کسی گفته مردخاموش است؟ زهر این زمانه خواهد کشت آنکه را عاشقی فراموش است چه کسی گفته مردها تلخ اند؟ زن که از هجوم گریه می ترسد پس در آغوش که می زند لبخند؟ چه کسی گفته مردها نمی گریند بی شک این یک فریب ننگین است گر چه درمان عاشقی درد است مردها بی بهانه می گریند
+ نوشته شده در چهارشنبه ٢۳ خرداد ،۱۳۸٦ توسط آرش بهانه های شما ()
رهایی آغاز اسارت است و اسارت، نهایتِ آزادی ... می تپی چون قلب در تمامِ سینه ام؛ نخواهم مرد! ************* ای به لبهایت، غزل تو را رها نمی کنم طعمِ چشمانت عسل تو را رها نمی کنم ای دلیلِ بودنم ، عطر سحرانگیز عشق آرزویم ، بی ثمر تو را رها نمی کنم *** گریه ها شد، کارِ دل تو را رها نمی کنم دل ز چشمانت خجل تو را رها نمی کنم هستی ام را مستیِ چشم تو، داده به باد گرچه شد بی چاره، دل تو را رها نمی کنم
+ نوشته شده در چهارشنبه ٢ خرداد ،۱۳۸٦ توسط آرش بهانه های شما ()
خاموشی تنها دلیل تاریکی است! کمی مرا تحمل کن تمام بهارهای نداشته ام برای تو ! ********* امشب مرا ز جهان بستان آه ای شکوه دل انگیزم بعد از خدا نبود ز تو هم پنهان چشمان خیس و غم انگیزم امشب که دگر باران از شعر تو می ریزد یاد تو و اشک من بر خاطره می ریزد امشب ز ترانه مرا برخوان ای راوی شیرینم وین قصه ندارد جان من غصه ی دیرینم امشب که مرا با عشق یارای حدیثی نیست با آینه هم بغض ام آواره شدن، کم نیست!
+ نوشته شده در سهشنبه ٢۸ فروردین ،۱۳۸٦ توسط آرش بهانه های شما ()
در قلب کوچکم جوانه می زنی بهانه ی خوبی است برای رویش بهار 
+ نوشته شده در سهشنبه ٢٩ اسفند ،۱۳۸٥ توسط آرش بهانه های شما ()
تکه پاره های افکارم، چون ابرهای نازکِ دل تنگی بر کهنه دشت خلوت و تنهایی ام می بارد، گریه های عاشقانه را مانند است : از آن بالا می بینمت تو دریا شده ای کم نمی آورم ، می چکم! ************ درست به خاطرم نیست یه جا برات نوشتم آخر سرنوشتم فقط تو موندی باقی نهالکِ اقاقی تا وقتی که بمیرم تو چشم تو اسیرم به جاش تو هم می مونی حوریِ آسمونی تا وقتی زنده هستم کنجِ دلِ شکسته ام بذار دعات کنم باز دلم بخونه آواز تا وقتی آسمون هست تا وقتی دست خورشید رو شونه ی زمین هست گلِ سپیدِ کاشی الهی زنده باشی!
+ نوشته شده در یکشنبه ٦ اسفند ،۱۳۸٥ توسط آرش بهانه های شما ()
فروغ را بسیار دوست می دارم، گاه روح اهورایی شعرهای او در کالبد محقر ترانه هایم حلول می کند. بخوانید نمونه ی زیر را: دیگر این روزها دلم که می گیرد وصف تو نخوانده ، می میرد تو ، سرشار عشقی از سر نو قلب تنهای من بهانه می گیرد یاد آن دو چشم شیرینت می رود ز خاطرم؟ آری لیک از زائران گور من آنروز کس نمانده جز خسی ، خاری دیگر این روزها دلم که می گیرد خنده هایم به گریه می میرد یاد تو ولی، چه خصمانه جان ز دل شکسته می گیرد باز امشب ستاره ی خیال تو از پس پرده ها مرا می خواند باز این بغض خفته ام امشب در ته گلوی خشکم ماند! ...................
+ نوشته شده در جمعه ٢٠ بهمن ،۱۳۸٥ توسط آرش بهانه های شما ()
کنار شط نشستم، آنجا آب شرمنده می شد، اشک کم می آورد، از آب متنفر بودم، با خشم نگاهش می کردم، می گفتند: آلوده است، دست بردم، نوشیدم! ............. از در که وارد شدیم ، بوی بهشت می آمد،همه جا خیس بود، تار بود، تابلوها درست خوانده نمی شد ، آشناها کنارم بودند، خجالت می کشیدم، معذب بودم، داشتم گریه می کردم! .............. سجده جز برای خدا کفر است، می دانستم ، زانو زدم ، پاشنه ی در را بوسیدم، پیشانی ام را بر آن گذاشتم، اسمش را هر چه می خواهند بگذارند، دست خودم نبود! .............. تند تند نماز می خواندم ، می خواستم تلافی همه ی نمازهایی که اینجا نخوانده ام در بیاید، می گفتند نماز شکسته نیست، من همه را شکسته خواندم ، دیر می شد! .............. ظهر بود، هوا گرم بود ، تشنه ام شده بود ، می گفتند ساعت شهادت است، جمعیت زیاد بود ، فشار می آورد، احساس خفگی می کردم، عربی بلد نبودم، مثل خودشان می خواندم! ............... داشت شب می شد، همه جا شمع روشن بود ، در بسته بود، فردا بر می گشتیم، دلم گرفت ، در باز شد، غوغایی بود ، پای چشمم کبود شده بود، منتظرم بودند، حیف بود، دل نمی کندم ، بوسیدم، بارها، دوستت دارم آقا !
+ نوشته شده در دوشنبه ٩ بهمن ،۱۳۸٥ توسط آرش بهانه های شما ()
چقدر چشم به راه قصه ماندم ٬ نیامدی آخر خودت گفته بودی: شاهدخت نمرده است.... این شعر هم نیمه تمام ماند... یکی بود یکی نبود رو زمین عاشقا یه نهال خسته بود توی اون کویر بد ٬ تنهایی نشسته بود یه روز از آبی آسمون شنید که از اون دورا میان دو سه تا ابر سفید وقتی ابرا رسیدن ٬ یه دفعه بارون گرفت شاخه ی خشک نهال تر شد و آروم گرفت فردا که نهال ما پا شد از خواب قشنگ دید کنارش پرِ از گلهای سبز و قشنگ میون اونهمه گل٬ یه نهال دیگه بود انگاری از آسمون٬ واسه اون رسیده بود می شد از نگاه اولش عشقو چشید هی نگاش می کرد و حسرت می کشید.....
+ نوشته شده در یکشنبه ۱ بهمن ،۱۳۸٥ توسط آرش بهانه های شما ()
قطعه ای از یک داستان که آن روزها می نوشتم ؛ « آن روزهای شاد » .... هنگام بازگشت به منزل اندکی از ظهر گذشته بود ، توپ سرخ فام خورشید سایه ها را زایل کرده بود و بالا پوشی زرد رنگ، تن سبزه های کنار جاده را می آراست. درون اتومبیل سکوتی طولانی اما آرامش بخش برقرار بود، گویی پرنده ی هوا در آشیانه اش آرام به خواب رفته بود و فقط گاهگاهی نسیم بالهایش از پنجره ی نیمه بازِ اتومبیل موهای مایک را پریشان می کرد. روی صندلی عقب، سارا با حالتی معصومانه، با آن خطوط چهره ی ظریف و بچه گانه چرت می زد و هر از گاهی حرکت آهسته ی پلکهای بسته اش نشان میداد که کاملآ خواب نیست . مایک می توانست او را بی هیچ زحمتی در آینه ببیند. با خود اندیشید که چقدر به خواهر هایش وابسته است و این وابستگی نه فقط از آن سو بود که آنها به او نزدیک بودند بل، از آن جهت که دارای خصوصیات اخلاقی مشترک با او ، حس انتخاب، علایق ، سلیقه ها و احساسات همسان با او بودند. پس این دلبستگی بی منطق نبود ، به هر حال آنها خواهر هایش بودند! *** عشق به خانواده، اطرافیان و دوستان و عشق به آنچه روزانه با آن سر و کار داریم از کودکی در وجودمان ریشه می گیرد و آنگاه که بزرگتر شدیم ، به سنِ بلوغ رسیدیم ، بالغ؟ نه هنوز بالغ نشده ایم در درونمان تبلور می یابد وسپس در آن هنگام که عقل سیطره ی وجودی اش را بر تمامِ ادراک، احساس و عواطفمان ثابت و قطعی کرد ؛ درست آن موقع که بالغ شده ایم در می یابیم که وابسته و دلبسته ی گروهی از افراد متعلق به گونه و نژاد خود هستیم که در طول سالها در کنارشان الفبای همزیستی را هجی کرده ایم .
+ نوشته شده در جمعه ٢٢ دی ،۱۳۸٥ توسط آرش بهانه های شما ()
صبح٬ نماد زایشی دوباره است. آسمان لاجوردی بامداد٬ سرودِ پرطنینِ ستایشِ خورشید٬ موسیقی سِکرآور پرندگان٬ طبیعتی تازه و پویا؛ تنها امید تکرار ضرورتی است شیرین٬ به نام زندگی! من از تو بیدار می شوم نه از خوابِ دیشبم ، خوابهای هر شبم تو را می بینم ، می خندم از لحظه های بودنت خرسندم ترانه ی سپیده می شوی لب بر سکوت شبانه می بندم از آسمان مشرق قلبم طلوع می کنی من بر تمامِ عهدهای پر حرارت روز پابندم خورشیدِ روشن صبحی ، ترانه ام برقِ نگاه تو می شود ، بهانه ی لبخندم ......
+ نوشته شده در یکشنبه ۱٠ دی ،۱۳۸٥ توسط آرش بهانه های شما ()
نوشته های پیشین آبان ۸٦
خرداد ۸٦
فروردین ۸٦
اسفند ۸٥
بهمن ۸٥
دی ۸٥
آذر ۸٥
آبان ۸٥
مهر ۸٥
شهریور ۸٥
امرداد ۸٥
تیر ۸٥
دلنوشت های: آرش
پیوندها
لئورا
رضا
سه تار من
اميد
بهار
بودن يا نبودن
بی سر زمين تر از باد
دو پنجره
نوشيدن يه چای داغ
زلما
غلامحسين شرفی
بهار...سکوت...انتظار
خودنويس
قلب بارونی
مهدی محمد حسينی
داستانهای تخیلی من
برای تو می نويسم هميشه
عشق يعنی زندگی
يک فنجان خواهش داغ
پيشی ملوس و جوجو
آخرين وسوسه
چرکنويس
ميم مثل مترسک
سکوت محض
صدای تنهايی
((فردين))
دريا
آمار
